Vandaag,
zo had ik besloten,
ga ik eens iets doen
wat Anderen ook altijd doen.
Anderen,
bijna iedereen behalve wij,
Dat zijn de mensen
die hun zaakjes voor elkaar hebben,
de boel thuis keurig onderhouden.
Waar er geen mos op het dak groeit
en al helemaal niet aan de binnenkant van de slaapkamerramen.
Omdat de Anderen
alles altijd zo goed bijhouden.
En dus ook:
de tuinmeubelen!
Anderen zorgen er namelijk voor
dat hun houten tuinmeubelen
zo één keer in de zoveel tijd
een goede onderhoudsbeurt krijgen.
Vandaag deed ik weer eens
een serieuze pogingom
één van de Anderen te zijn.
Ik ging de picknicktafel onderhanden nemen.
Dat had al jaaaren geleden moeten gebeuren!
Dus ik stond vol goede moed op,
fietste zodra het kon naar de bouwmarkt
en haalde een emmertje
buitenbeits.
Leuk wit, dacht ik.
Onze saaie en kale tuin
verdient wel een frisse touch.
Zo,
die was binnen.
Thuis gekomen
pakte ik de schuurmachine.
Waar ik gisteren al (oh wat een voorbereiding!)
het juiste schuurpapier voor had gekocht..
Nou ja, dat dacht ik.
In het echt bleek de schuurmachine groter dan ik dacht
(het was ook al zo lang geleden...)
en het papiertje paste er bij lange na niet op.
Maar ik liet mij hierdoor
natuurlijk in het Geheel niet uit het veld slaan,
en plakte er gewoon twee op.
Dat ging prima.
Natuurlijk duurde het schuren langer dan ik had bedacht.
Maar, goed onderhoud vraagt nu eenmaal een degelijke voorbehandeling.
En ik ging er helemaal tegenaan.
Na het schuren een poetsbeurt met Ammonia
en onze picknicktafel was klaar voor de grote metamorfose.
Daar ging ik dan
en het voelde heerlijk om één van de Anderen te zijn.
Ik zal jullie de details besparen.
Maar ik kan wel iets zeggen over het eindresultaat:
1. Alles zit onder de verf. Ja, de tafel ook.
Maar ook de stoep, ikzelf en alles wat in de buurt was.
2. Het is nog lang niet af. Zo'n tafel heeft heel veel randjes waar je niet goed bij kunt. Grrr
3. De kranten waaiden alle kanten op. Ja, ook tegen de pas geverfde tafel aan en dat plakt zo lekker.
3. Het dekt nog voor geen meter.
Normaal gesproken zeg ik dan; da's wel leuk authentiek en brocante. Houden zo!
In dit geval is het meer alsof ik de helft vergeten ben.
4. Het moet dus nog een keer!
Ik vraag me nu twee dingen af:
gaat dit bij de Anderen nu ook zo?
en
waarom heb ik het gevoel van niet?
Ik ga maar weer verder haken aan dé deken!
Dat ligt me toch meer..
En ik weet zeker dat heel veel Anderen dat ook doen!
Toch fijn.. ;-)
