Miskoop

Al tijden ben ik op zoek

naar een nieuwe salontafel.

Of, eigenlijk zoek ik 

een tafeltje

Een klein maar fijn rank ding

liefst één van grenen,

met gedraaide pootjes,

want op deze 

ben ik al zo lang uitgekeken!

Zoeken dus.

Op Marktplaats.

Binnen een straal van 25 km.

Dat is te doen voor een goed tafeltje.

Toch?

Dus ik zocht,

vond een grenen tafeltje,

met gedraaide poten.

Precies goed!

Behalve de kleur dan,

maar hé,

ik ben goed met verf natuurlijk

tegenwoordig ;-)

Vol goede moed stapte ik in de auto

en begon te rijden.

Sint Jansklooster,

ergens bij Hasselt.

Het was misschien dan maar 25 km,

maar het was ook een ontzéttend end rijden,

langs hele gezellige weggetjes en watertjes.

(die ik niet zag in het donker) 

Maar eindelijk kwam ik aan

bij de juiste boerderij.

En ik zag het tafeltje.

Oeps,

best groot.

Veel te groot eigenlijk.

Maar dat hele eind rijden dan?

Voor niks..?

Nee hoor, dat kan niet.

Hup, 

tafeltje in de auto.

Kreeg er nog vier extra poten bij,

dus wat wil je nog meer?

En het hele end terug gereden.

Thuisgekomen

het tafeltje naar binnen gesjouwd.

Manlief schudde zijn hoofd eens een keer.

(de afmetingen van het tafeltje stonden gewoon in de advertentie,

ik had het dus kunnen weten,

geld, gesjouw en tijd kunnen besparen,

hij is echt veel te groot

voor onze kleine woonkamer)

Nu staatie op zolder

(niet dat daar wel plek is)

En ik vraag me af;

wat zal ik ermee doen?

Dus,

iemand belangstelling?

Voor een leuke groene grenen salontafel.

(met éxtra poten)

?

Ik hoor het graag! 

Wat ik me nu nog afvraag;

zou ik de enige zijn

die zulke 

miskopen doet?

~ Groetjes, Maaike ~

Kringlooptasje en wie weet raad?

Dit tasje,

vers bij de kringloop vandaan,

heeft mijn hart veroverd

En niet alleen omdatie zo vreselijk

leuk is,

Maar ook omdat het zo overduidelijk

een Kerktas is.

Van een oude dame 

(stel ik me zo voor) ,

die graag pepermuntjes at

en uitdeelde aan de kinders

die naast haar zaten.

In het tasje vond ik namelijk,

behalve keurige vakjes met ritsjes,

véél snippertjes en restjes zilverpapier.

Overduidelijk van de onbetwiste nummer één

op het gebied van kerkvoer: 

 

En dat, lieve lezers,

is wat mij betreft 

écht jeugdsentiment.

Nog steeds zit ik 

graag in de kerk 

op zondag.

Maar mijn kinderen krijgen nooit

KING.

(wij nemen Mentos voor de frisse adem,

om het leuk te houden

met de mensen om ons heen..;))

Jammer, eigenlijk..

Over de kinderen gesproken,

zodra ze het tasje

in de gaten kregen,

werd het een speeltasje..

En tja, 

toen wastie ineens zo..

Jammer.

Toch! er is ook een goede kant aan.

Nu kan ik er een lang hengsel aan maken.

(dat korte leek me toch al niet zo praktisch)

Maar ja,

hoe ga ik dat doen?

Wie heeft er een leuk idee?

Ik hoor graag!

~ Groetjes, Maaike ~

Van de peuterkamer en de kast die in het hoekje past..

Wow!

Wat een reacties op mijn vorige post.

Superleuk om te lezen,

bedankt allemaal!

Maarrr 

het verhaal was nog niet klaar:

Er moest dus een kast komen,

in dat lastige hoekje

naast de deur

(Geen idee waar ik het over heb?

Even hier kijken!)

Ik zocht bij kringloopwinkels

en op Marktplaats,

maar nee,

ik zag het steeds niet voor me.

Totdat!

Ik met kinderen én hond

op een goede dag

uit school fietste.

En langs een winkel kwam,

waar ze héél veel kratten 

op de stoep hadden staan,

voor slechts 2,50 per stuk.

Ik aarzelde geen seconde.

Hield onmiddelijk halt,

stuurde zoonlief met geld naar binnen,

en laadde zelf de kratten op mijn fiets

en op die van oudste.

Ik hoor het u denken;

Onverantwoord! 

En dat was het ook.

Het fietste niet zo handig.

Al ging het goed 

tot we bijna thuis waren.

Hond zag een poes.

En gaf een flinke ruk.

En daar ging ik,

compleet met kind en kratten.

Jongste bleef keurig in het stoeltje hangen.

Hond kwam nog nét niet onder de fiets terecht,

maar ík wel!!

Ik lag volkomen hulpeloos

om me heen te kijken

midden op straat.

Fijn :(

Een knappe jongeman

moest mijn fiets van me aftillen,

want ik kreeg nergens meer beweging in..

heb nu een paar blauwe benen.

Maar hé,

dan heb je ook wat!

Ik stapelde de kisten 

beplakte de achterkant met restjes behang,

deed een leuk papiertje 

om wat dozen heen

En:

een kast op maat!!

Daar heb ik wel twee blauwe benen voor over,

Tenslotte is het

toch niet bepaald

blote-benen-weer..

~ Groetjes, Maaike ~

De kop die uit het zand moest..

Jongste wordt groot.

Ruim drie is ze al,

en ik krijg haar al een tijdje 

écht niet meer

in maatje 86 gepropt,

al doe ik nog zo mijn best.

De kast op haar kamertje,

zat nog vol met

wiegdekens,

hydrofiel luiers,

spuugdoekjes,

haarlotion

en ander babyspul.

De commode stond er ook nog,

en het ledikant 

ach, daar sliep ze nog zo heerlijk in,

vond ik.

Zelf dacht mijn peuter daar anders over.

"Mam, wanneer krijg ik óók een groot bed?"

Tijd om de waarheid onder ogen te zien!

Jongste blijft de jongste,

vier is écht genoeg,

Wees blij met wat je hebt.

En Zo is dat.

Al valt dat niet altijd mee,

Want waarom worden er ineens overal om me heen 

baby's geboren?

En loopt iedereen trots 

met zo'n pracht-dikke-buik?

Ik wil ook!

Nou ja...misschien toch niet echt..

Dus,

wat te doen

met al die babyspullen?

Toch maar weer op zolder

(voor de kleinkinderen...ieieie!!) 

of rigoureus weg ermee

zoals manlief voorstelt?

(Oh nee, dat krijg ik niet voor elkaar)

Alles is opgeruimd 

en ingepakt

en gewoon op zolder gezet.

Alsof we ruimte zat hebben.

En ik begon

met de metamorfose 

van deze babykamer,

die al lang nergens meer op sloeg.

Om te beginnen kwam er een peuterbed

en kreeg de kast een lekker fris kleurtje.

Ik hing lampionnen op,

roze, natuurlijk!

Kocht weer zo'n fijn klein potje vrouwenverf 

van Annie Sloan,

waarmee dit poppenbedje

ineens veel leuker werd.

En dit stoeltje ook!

Ik zette wat leuke

kringloop-vondsten neer,

her en der

én ik brak mijn hoofd

over een smalle kast.

Eentje die precies zou passen

in dat kleine stukje kamer

naast de deur.

Maar dat verhaal,

bewaar ik nog maar even.

Anders wordt 

het zo

Oeverloos..

Ik ga me nu maar eens 

bezighouden met 

de kinders hier.

Pffff

gelukkig heb ik er maar vier!

Want nóg zo'n druktemaker

daar moet je toch niet aan dénken?

 ;-) 

~ Groetjes, Maaike ~

Uitslag lente-weggevertje, en nee, ik ga het niet over het weer hebben..

Heus, ik ga het verder niet over het weer hebben..

maar het is tijd voor de uitslag

van mijn 

LENTE-weggevertje.

Dus,

ik maakte buiten

wat foto's 

om het thema te 

onderstrepen,

zeg maar..

Terwijl we binnen

heerlijk

tegen de kachel aangekropen

(nog nét niet er in)

zitten

en onze koude handen

na een barre fietstocht

warmen

aan bekers hete thee.

Even tussen het haken door

(ik ben bezig met een kussenhoes,

lekker Warm

in zachte Lente-kleurtjes)

tik ik snel dit blogje,

want graag

stuur ik het Lente-pakketje op 

naar Chrissie van 

Wit & Bont!

(Chrissie, wil je me een mailtje sturen met je adres?)

~ Fijne zondag! Maaike ~

Nieuwe lente, nieuw tafelzeil

Oké, ik weet inmiddels

dat het weer gaat vriezen en sneeuwen

enzo

volgende week..

Maar dat wist ik maandag en dinsdag nog niet.

Ik zette een dikke streep onder de winter..

..begon al aan kamperen te denken..

...vroeg me af of ik naar een nieuw tuinbankje zou gaan speuren

op MP

...ruimde de snowboots op,

achter het luik 

op zolder..

...en overwoog ik om gelijk maar alle sjaals en mutsen te wassen

en ook ver weg te stoppen.

Dat deed ik toch maar niet.

Verstandig, achteraf

Ik vond ook dat het tijd werd voor een 

ander zeiltje

op onze tafel.

("Waarom eigenlijk?" vroeg zoonlief toen hij de tafel zonder zeil zag;

"ik vind hem zo veel mooier!"

"Ja, lieve jongen,

dat kan kloppen,

want de laatste keer

dat ik hem voor de zóveelste keer

wit verfde,

besloot ik

dat er een zeil op moest

tot in lengte van jaren.

Want ik was het zat.

Dat mijn witte tafel

áltijd na een paar weken,

alweer heel veel weg had

van een artistieke 

schilderstafel

of zoiets..

vol deuken, krassen, stift en verf.)

Dus ónder het zeil

is de tafel

strak en stralend wit.

En dat zou je niet verwachten,

goed als ik ben

in camoufleren.

Maar ik vind 't zeiltje

ook wel leuk

Lekker fris en vrolijk!

En mijn borden passen er goed bij ;)

Hoe voorjaarsachtig wil je 't hebben?

En dat brengt me dan gelijk weer op mijn

~Lente Weggevertje ~

Reageerde je nog niet?

Het kan nog tot zaterdag,

hier

Eet smakelijk!

~Groetjes, Maaike ~

Telefoonhoesje

"Mam, wil je voor mij een telefoonhoesje haken?"

vraagt oudste dochter

"Het lijkt me zo cool,

als ze dan op school vragen 

hoe ik aan dat hoesje kom.

En dat ik dan kan zeggen;

"die heeft mijn moeder gemaakt!"

Ach ja,

de Moedercompetitie

ik doe er graag aan mee.

Tot voor kort had ik alleen niks

waar ik mee aankomen kon.

Er zijn moeders die perfécte cupcakes bakken,

moeders die de mooiste traktaties maken,

moeders die coole kleren naaien

en de tofste tassen.

Er zijn Bento moeders 

(WAT??!! Jij niet?!

Of heb je er nooit van gehoord?

Gauw hier kijken!

Want binnenkort kun 

je je anders Echt

niet meer vertonen

op het schoolplein!)

Er zijn moeders die er heel hip uitzien 

moeders die boeken schrijven

of illustreren..

Moeders die feestjes organiseren

waar elk kind van droomt.

Moeders die mutsen, sjaals en beenwarmers breien.

Er zijn moeders 

waarbij Altijd Alles Kan en Mag,

niks is te gek.

Echt,

Geweldige moeders zijn dat!

Maar helaas voor dochterlief,

deze moeder

past niet 

in bovenstaand rijtje thuis.

Maar Nu!

Sinds kort!

Kan deze moeder haken!

Dochter kwam blij thuis uit school;

"Mam, Iedereen vond mijn telefoonhoesje

zó cool!!"

Oké, heel mooi,

het begin is er.

Nou de rest nog,

van het rijtje...;)

~ Groetjes, Maaike ~